Γράφει η Ελεονόρα Μελέτη:Φοβάμαι ότι τελικά ...φοβάμαι!

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο εσωτερικό κακό από τον φόβο.
Αυτό συνειδητοποίησα κατά τη διάρκεια κάποιων σκόρπιων σκέψεων που έκανα εχθές, μέσα στο μετρό.

Προβληματισμένη για κάποιες αποφάσεις που έχω κληθεί να πάρω ή να μην πάρω κατά καιρούς στη ζωή μου, προσπάθησα να καταλάβω καλύτερα τον εαυτό του και τους μηχανισμούς που με οδηγούν στο να δρω και να πράττω με συγκεκριμένο τρόπο που τις περισσότερες φορές αποδεικνύει πως άλλο θέλω βαθιά μέσα μου , άλλο εκφράζω και τελικά άλλο κάνω.


Η απάντηση είναι μία. Μου την είχε δώσει πολύ καιρό τώρα ένας ώριμος και σοφός φίλος, αλλά προφανώς δεν ήμουν σε θέση να το καταλάβω καλά. Ο φόβος είναι εκείνος που μας καθοδηγεί πολλές φορές στη ζωή μας, ορίζοντας το πως σχετιζόμαστε , το πως σκεφτόμαστε , το πως αποφασίζουμε, το πως ερμηνεύουμε τα γεγονότα της ζωής.


Ο φόβος είναι ένας και είναι εσωτερικός. Ποτέ δεν ορίζεται και δεν προκαλείται από εξωτερικούς παράγοντες, καταστάσεις ή πρόσωπα. Είναι μία δική μας εσωτερική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε υποσυνείδητα, δυστυχώς όμως « κολλάει» τόσο καλά πάνω μας, που γίνεται το δεύτερο πετσί μας. Εκφράζεται διαφορετικά από τον καθένα μας, καλλιεργείται από νωρίς μέσα μας, και γίνεται φίλος μας και οδηγός μας. Αν το σκεφτεί κανείς, ο φόβος είναι ένα τελείως περιττό συναίσθημα , γιατί αφορά σε κάτι που φοβόμαστε ότι θα συμβεί. Άρα δεν έχει συμβεί ή δεν συμβαίνει, που σημαίνει πως έχει να κάνει πάντα με το μέλλον, με τη διαφορά ότι ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να ζει μόνο το παρόν γιατί μόνο αυτό είναι πραγματικό και μόνο αυτό συμβαίνει. Το μέλλον είναι ένα παρόν που ακόμα δεν υφίσταται και είναι μάταιο να μας προξενεί φόβο καθώς αυτό που σκεφτόμαστε και μας τρομάζει δεν είναι γεγονός, αλλά το τίμημα που πληρώνουμε για να μην μας συμβεί κάτι που δεν θα αντέξουμε.

Και κάπως έτσι απλά, εύκολα και γρήγορα, χάνουμε το τώρα.

Έχω αλλάξει πολλά πράγματα στη ζωή μου από φόβο. Έχω διώξει ανθρώπους από τη ζωή μου εξαιτίας του φόβου και έχω πληγώσει ακόμα περισσότερους σε μία προσπάθεια να προστατέψω εμένα, από συναισθήματα που φοβάμαι χωρίς κανείς να μου φταιει.
Έχω πάρει αποφάσεις από φόβο , και  δεν έχω πάρει αποφάσεις από φόβο, πιστεύοντας πως αυτό που θα έρθει δεν εξασφαλίζει αυτό που εγώ μέσα μου θεωρώ ασφαλές.

Αποτέλεσμα. Έμεινα με τον φόβο. Και μόνο όταν μείνεις μόνος σου με αυτόν βλέπεις πως είναι ένα απλό φάντασμα, το οποίο ωστόσο μετατρέπεται σε τέρας και μάλιστα γιγάντιο όταν είσαι εκτεθειμένος ή περιτριγυρισμένος από ερεθίσματα που τον ξυπνάνε μέσα σου.

Οι λύσεις είναι δύο: Ή τον ακολουθείς και χάνεις, ή ρισκάρεις και ζεις.

Φοβάμαι πως δεν ξέρω ποια από τις δύο να διαλέξω!

queen.gr