Εκείνο το βράδυ δεν ήθελα να βγω...Καθισμένη μπροστά από μια τεράστια ,ακατάστατη ,ανοιγμένη ντουλάπα βράδυ Παρασκευής(πάντα αγαπούσα περισσότερο τα ξενύχτια της Παρασκευής από αυτά δε του Σαββάτου) αναρωτιόμουν τι να βάλω... "Κάτι χρωματιστό και μακρύ ,από αυτά που σου πηγαίνουν" λέει η Βιβή "χρωματιστό για να σου φτιάξει η διάθεση και μακρύ γιατί σε δείχνει ψιλόλιγνη" μου λέει και εγώ όπως πάντα την εμπιστεύομαι...
Οι φίλες μου ήταν ήδη σε καλοκαιρινό mood ... Φτάνοντας στον προορισμό μας συνειδητοποιώ πως παρόλο την "κρίση" μες στα μπαράκια επικρατούσε το αδιαχώρητο και ο κόσμος φάνταζε να διασκεδάζει αφόρητα... ή μάλλον καλυτέρα φορούσαν όλοι το καλύτερο τους προσωπείο προσπαθώντας , έστω για λίγο ,να διαφύγουν απo τη μιζέρια , το έντονο στρες και τους προβληματισμούς τους...Οι καλοκαιρινές νύχτες βοηθούν περισσότερο σε αυτό ,δε συμφωνείτε ? Χορεύουν ,πίνουν ,γελάνε ,μελαγχολούν ,σχολιάζουν ,περιεργάζονται ο ένας τον άλλον. Κοιτάζω τις φίλες μου...δείχνουν να διασκεδάζουν , να απολαμβάνουν τη μουσική και το κρασί τους ,κάνουν έμμεσο διαγωνισμό καλύτερης εμφάνισης και προσπαθούν να με πείσουν να περάσω καλά ...χωρίς αυτόν! Αγαπώ την ανεμελιά τους και μου αρέσει να είμαι παρατηρητής τους...το βράδυ έτσι αποκτά άλλη υπόσταση! Άλλο ένα βράδυ αναζήτησης της ευτυχίας μέσα σε δυο ποτήρια λευκό κρασί ,ανούσιες ματιές ,βιαστικά φλερτ ,τυπικά έως και μη πιστευτά κομπλιμέντα ,άλλο ένα βράδυ που απλά αποζητώ γύρω μου λίγο...ρομαντισμό!
Αλήθεια, που πήγαν οι ρομαντικοί άνθρωποι?
Ακούγοντας κάποιον να μιλάει για ρομαντισμό και ρομαντικούς το μυαλό μας κάνει διάφορους συνειρμούς. Σκαφτόμαστε ειδυλλιακές
καταστάσεις ,ιστορίες αγάπης ,έρωτες ,αγκαλιές ,καρδούλες κτλ...κτλ...Για εμένα ο ρομαντισμός είναι άμεσα συνυφασμένος με την ευγένεια της ψυχής ,την τρυφερότητα ,το σεβασμό. Για μένα οι ρομαντικοί άνθρωποι αρνούνται να συμβιβαστούν ,ώρες ώρες, με την πραγματικότητα σκοπίμως... θέλοντας να προστατεύσουν ό,τι πιο αθώο ,αγνό και τρυφερό μπορεί να έχει απομείνει, σήμερα ,μέσα τους...
Κοιτάζω γύρω μου και με λύπη συνειδητοποιώ πως ο ρομαντισμός είναι...κίνημα προς εξαφάνιση! Το φλερτ μου φαίνεται τόσο τυπικό και
γρήγορο που ξαφνικά θέλω να μπω μέσα σε μια χρονομηχανή και να ζήσω σε μια καλοκαιρινή νύχτα του παρελθόντος αναζητώντας γύρω μου ρομαντικούς ανθρώπους... και κάτι μου λέει μέσα μου πως τότε ήταν πολλοί! Ναι....ναι....θα πάρω και τις φίλες μου μαζί στο ταξίδι μου και είμαι σίγουρη πως θα τους αρέσει....
Σε μας τις γυναίκες αρέσουν οι αθεράπευτα ρομαντικοί άνθρωποι όσο και να μη το παραδεχόμαστε πολλές φορές!
"Κρυώνω" λέω στις φίλες μου και βάζω τη ζακέτα μου... κοιτάζω γύρω μου και συνειδητοποιώ πως δεν υπάρχουν ρομαντικοί άνθρωποι ή ακόμα χειρότερα νοιώθω πως και να υπάρχουν εγώ δεν τους αντιλαμβάνομαι...
Γυρίζω σπίτι και αναρωτιέμαι γιατί βγήκα! Ξεβάφομαι βιαστικά γιατί απλά θέλω να κλείσω τα μάτια μου και να ονειρευτώ... Απόψε ,λέω στον εαυτό μου "κοίταξε να δεις το πιο ωραίο όνειρο...γιατί έχω ανάγκη από ωραίες εικόνες...έστω και στιγμιαίες..." διατάζοντας το υποσυνείδητο μου να φτιάξει το πιο όμορφο...ρομαντικό παραμύθι...
Καληνύχτα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου